Voor alle voorstellingen en activiteiten tot alvast eind december moet iedereen vanaf 16 jaar een Covid Safe Ticket kunnen voorleggen. Meer informatie

Sluiten

Het federale operahuis in de hoofdstad van Europa

DE MUNT LA MONNAIE

Kunst stelt ons in staat om de
wereld beter te begrijpen
Hadja Lahbib
Wat is uw eerste herinnering aan de Munt?

Hadja Lahbib (journalist & documentairemaker): Ik ben opgegroeid op de Emile Jacqmainlaan, niet zo heel ver van de Munt dus, waardoor ik me de Munt vooral herinner als dat indrukwekkende gebouw waar ik in mijn kindertijd vaak ging spelen. Mijn papa werkte dan ook nog eens in een kledingwinkel vlakbij de Munt, dus ik hing hier regelmatig rond met mijn skateboard. Maar het was pas toen ik hier als tiener eens samen met een vriendinnetje, die haar grote zus kwam opzoeken, binnenkwam dat ik echt onder de indruk geraakte. De grote zus in kwestie werkte als kledingmaakster in de Munt en was zo lief om ons een rondleiding langs de ateliers te geven. Ik had geen idee hoeveel mensen er in de Munt werkten en was dan ook danig onder de indruk. En dan moesten we nog op het podium belanden, want daar eindigde de rondleiding uiteraard. Dan zag ik het mooie plafond, de prachtige schilderijen, de rode stoeltjes en alles wat de Munt de Munt maakt. Ik kon me dan en daar zo voorstellen hoe dat moest zijn om daar te staan en het applaus van het talrijk opgekomen publiek in ontvangst te nemen. Om maar te zeggen dat zelfs een lege zaal de verbeelding prikkelt en er meteen ook mee aan de haal gaat.

Wat was de laatste opera of het laatste concert dat u tot tranen toe wist te ontroeren?

Dat was het Requiem pour L. van Alain Platel en Fabrizio Cassol. Een dramatisch verhaal van een vrouw die haar levenseinde voelt naderen en daarin prachtig begeleid wordt door een veertigtal muzikanten, de meesten met Afrikaanse roots en die het Requiem van Mozart op hun manier interpreteren, met zelfs enkele jazzinvloeden erbovenop. Het is uitgerekend die bijzondere mix van genres, in combinatie met het leven dat haar dreigt te ontglippen – een moment dat ons allemaal te wachten staat – dat me zo wist te ontroeren.

Hoe ziet u de rol van cultuur in onze maatschappij?

Cultuur is voor mij zonder meer de essentie van onze maatschappij. Cultuur stelt ons in staat om te weten wie we zijn en onze plek af te dwingen. Cultuur is wat we gemeen hebben met de anderen en wat het mogelijk maakt om die andere onbevreesd tegemoet te treden. Ik durf cultuur dan ook gerust het cement en de bakstenen van onze maatschappij te noemen. Want dankzij cultuur kan het debat op niveau gevoerd worden en leren we met z’n allen invulling te geven aan onze gevoelens en redeneringen.

En daarom moeten tieners en twintigers nog meer cultuur tot zich nemen dan ze nu al doen?

Absoluut. Cultuur is datgene wat onze geest voedt. Of je nu naar een museum gaat, naar het theater of elders, dankzij cultuur verwoorden we de zaken zo mooi en accuraat mogelijk en vermijden we een al te gepolariseerd debat. We voelen allemaal weleens iets dat we niet echt kunnen vatten met woorden – jongeren hebben het doorgaans nog moeilijker om uiting te geven aan hun gevoelens – en vaak kijk je dan naar een artiest in full flow en denk je ‘Aha, dat is wat ik voelde’. Artiesten brengen op subtiele wijze naar voren wat we allemaal al weleens gevoeld hebben. Het is de kunst die ons in staat stelt om de wereld waarin we leven beter te begrijpen. Daarom zeg ik ook dat artiesten de barometers en de voelsprieten van onze samenleving zijn. Het zijn de artiesten die als eersten onderkennen dat er hier iets aan de gang is en zij maken ons dat diets door middel van hun kunst. Ik maak me dan ook sterk dat jongeren vlotter hun eigen stem zullen vinden wanneer ze regelmatig eens naar een museum, het theater en de opera gaan.

Hoe verhouden onderwijs en cultuur zich tot elkaar? En hoe kunnen die twee elkaar versterken?

Cultuur is een vorm van onderwijs. Cultuur is niet de kers op de taart, cultuur is de taart zelf. De grote klassiekers – denk aan Shakespeare, Tsjaikovski en anderen – maken deel uit van onze Europese constructie en onze verschillende samenlevingen. De artiesten brengen die typisch Europese verhalen op de bühne, vaak nog in een hedendaagse interpretatie. Dat is wat de Munt enkele jaren geleden onder andere met het verhaal van Frankenstein heeft gedaan. Na het bekijken van die opera kun je je de vraag stellen ‘Spelen wij zelf ook niet al te vaak voor leerling-tovenaar?’, maar je kunt het ook breder zien en je afvragen of het Westen wel troepen naar Afghanistan had moeten sturen. Dát is wat de artiesten bewerkstelligen door die grote klassiekers in een hedendaags jasje te steken.

Hoe kan de Munt een nog grotere rol in de Brusselse maatschappij spelen?

Door te blijven inzetten op de grote thema’s van deze tijd – denk bijvoorbeeld aan duurzame ontwikkeling, de klimaatopwarming en sociaal onrecht – en door opkomend talent de kans te bieden om zich te tonen op het podium van het prestigieuze cultuurhuis dat de Munt is. Blijven inzetten op community projects zoals Orfeo & Majnun lijkt me de ideale aanpak. Het was geweldig om te zien hoe mensen die helemaal niet opgeleid waren om acteur of zanger te zijn hun ding konden doen op dat podium. Het moment waarop de Munt de deuren opent voor de enorme verscheidenheid waaruit de Brusselse maatschappij is opgebouwd, kan daar heel wat moois uit voortkomen. Meer zelfs, zodra een huis met zo’n rijke geschiedenis als de Munt zich openstelt voor de Brusselse bevolking wordt ze echt een met de maatschappij die haar omringt.

Deel deze pagina