Dramma giocoso in tre atti, KV. 196
Libretto di Giuseppe Petrosellini
Creatie Salvatortheater, München, 13/1/1775

KORTE INHOUD
Graaf Belfiore gaat gebukt onder schuldgevoelens omdat hij denkt dat zijn geliefde Violante gestorven is nadat hij haar in een hevige ruzie had verwond. Een jaar later vinden we Violante, die het voorval overleefd had, terug op het landgoed van de burgemeester van Lagonero: om emotioneel en fysiek te herstellen werkt ze er als tuinierster onder de naam Sandrina. Net op dit landgoed komt graaf Belfiore zijn nieuwe verloofde, Arminda, de nicht van de burgemeester, opzoeken, die daar toevallig ook haar vroegere afgewezen geliefde Ramiro terugziet. Verwijten, schuldgevoelens, jaloezie… alle spanningen leiden tot een climax waarbij Belfiore en Violante zelfs even hun verstand verliezen, maar uiteraard brengt de Liefde iedereen weer samen, en ditmaal in de juiste constellatie.

WOLFGANG AMADEUS MOZART
O p 16 december 1771, daags nadat de Mozarts teruggekomen waren van hun tweede grote Italiëreis, stierf prinsbisschop Schrattenbach in Salzburg. Mozart vond een nieuwe broodheer in prinsbisschop Colloredo, maar de atmosfeer aan het Salzburgse hof zou grondig veranderen. Het aandeel van de muziek in het hofleven en in de religieuze diensten nam drastisch af, en ook Mozarts bewegingsvrijheid werd ingeperkt: na hun derde Italiëreis in 1772-1773 (tijdens dewelke Lucio Silla gecreëerd werd in Milaan) kregen de Mozarts te verstaan dat zij nu – op enkele kortere reisjes na – beter in Salzburg konden blijven. Wolfgangs periode als ‘wonderkind’ was voorbij, en hij moest nu als adolescent een nieuw elan vinden. Hij componeerde erg veel in de eerste jaren van Colloredo’s heerschappij: veel religieuze muziek, maar ook een dozijn symfonieën en andere orkestrale werken, zoals bijvoorbeeld zijn eerste echte eigen pianoconcerto. Voor opera was er echter weinig of geen plaats in Salzburg. Hij greep de opdracht uit München in 1774 voor een nieuwe opera voor het carnavalseizoen dan ook met beide handen aan. Het libretto kwam uit Rome, waar de opvoeringen van La Finta Giardiniera, met muziek van Pasquale Anfossi, een immens succes kenden, dat men in Duitsland wilde herhalen. Dit thema, dat zowel elementen uit het komische als uit het seria-genre verbond, paste Mozart als een handschoen, omdat het hem toeliet de mens in al zijn diepmenselijke aspecten te tekenen. Zijn muziek werd unaniem geloofd, en de creatie op 13 januari 1775 was dan ook een groot succes, maar toch volgden er niet meer dan drie voorstellingen. Teruggekeerd in Salzburg moest hij zijn creativiteit in het opera-genre opnieuw onderdrukken zolang hij in loondienst was bij Colloredo. Ondanks bescheiden pogingen, zoals met de serenata Il re pastore, de toneelmuziek bij Thamos, König von Ägypten en het onafgewerkte Singspiel Zaide, zou de echte bevrijding uit dit keurslijf eerst volgen in 1780/1781 toen hij dankzij de opdracht voor Idomeneo Salzburg eindelijk de rug kon toekeren en zich nadien als eerste vrije musicus in Wenen ging vestigen, waar hij zijn grootste meesterwerken in het genre componeerde.