Net als voor zijn opera’s Alcina en Ariodante vond Handel de stof voor zijn Orlando in Ludovico Ariosto’s Orlando furioso. Orlando is smoorverliefd op de heidense prinses Angelica, die echter zelf van een Afrikaanse prins houdt; deze uitzichtloze situatie drijft Orlando tot waanzin, waaruit enkel de magiër Zoroastro hem kan bevrijden. Handel schreef deze ‘opera seria in tre atti’ voor een kleine bezetting van slechts vijf solisten op het hoogtepunt van zijn carrière. Omdat het thema meer de aristocratie dan de burgerij aansprak, kende het werk in de 18de eeuw slechts een matig succes. Sinds zijn herontdekking in de 20ste eeuw is het echter uitgegroeid tot een van zijn meest gespeelde werken, mede omwille van z’n hallucinante waanzinscène. De historische uitvoeringspraktijk van Handelkenner en barokspecialist René Jacobs gaat hierbij hand in hand met de hedendaagse scenische interpretatie van regisseur Pierre Audi.