Fr  |  Nl  |  En

MyMM




Newsletter

Voornaam
Naam
E-mailadres

Passion

Filtreren op media: 

Passion

Interview Franck Ollu

De Munt - Interview Franck Ollu

Dirigent Franck Ollu trekt resoluut de kaart van de hedendaagse creatie en voor veel componisten is hij een ‘fellow traveller’ die hun werk vertolkt én bepleit. Met Pascal Dusapin onderhoudt hij een bijzondere relatie en hij creëerde en dirigeerde vele werken van deze componist, waaronder Passion al vier jaar geleden. Door zijn sterke affiniteit met Dusapins muzikale universum is Ollu de persoon om de specificiteit van diens composities te belichten.

Toen ik in 2008 voor Passion het orkest leidde in Aixen- Provence, was het de eerste keer dat ik als dirigent een compositie van Pascal Dusapin aansneed. Hedendaagse muziek en opera zijn de twee belangrijkste pijlers van mijn werk. Ik dirigeer regelmatig het Ensemble Modern en enkele symfonische orkesten én werk mee aan de uitvoering van verschillende opera’s, zoals Into the Little Hill van George Benjamin dat in 2006 eerst in Parijs en daarna in Aix-en-Provence opgevoerd werd. Voor 2008 had ik wel al enkele stukken van Dusapin gebracht, en wat ik van zijn werk kende, had een diepe indruk op mij nagelaten. Na de creatie van Passion dirigeerde ik ook de daarop volgende producties van het stuk. Ik voel een grote affiniteit met het werk van Dusapin en ik dirigeer steeds vaker muziek van hem; dit jaar nog stond ik in voor de muzikale leiding van een nieuwe productie van Medea aan de opera van Warschau en dirigeerde ik in Londen verschillende van zijn Solo’s voor orkest en zijn Concerto voor piano. Sinds 2008 blijven we nauw in contact met elkaar, en hij heeft nu de gewoonte om me zijn nieuwe stukken voor te leggen. We gaan voortdurend in dialoog met elkaar over muziek…

… wat van u een bevoorrecht vertolker van zijn muziek maakt?
In een bepaald opzicht wel, ja, al ben ik daarin natuurlijk niet de enige! Het is wel zo dat wanneer men mij vraagt om een muziekprogramma samen te stellen, ik er werk van Dusapin probeer in te steken. Hij heeft een erg sterke muzikale taal en zijn oeuvre is erg divers: grote symfonische werken, muziek voor ensembles, concertwerk, zoals het Concerto voor viool dat hij op dit ogenblik aan het afwerken is.

Wat maakt zijn werk zo succesvol?
In de eerste plaats is Pascal Dusapin een bezield componist: er zit veel emotie in zijn muziek, er is iets dat de luisteraar aanspreekt. Hedendaagse muziek leeft, omdat ze van onze tijd is. Toch is die van Dusapin een beetje ‘buiten de tijd’, een beetje zoals de muziek van Ligeti: de manier waarop hij tempoversnellingen toepast, versieringen gebruikt en klanken tot leven brengt, is vermoedelijk geïnspireerd op de barok. Maar in zijn werk zijn er ook andere verwijzingen of inspiratiebronnen terug te vinden. Ik denk in het bijzonder aan de muziek van Giacinto Scelsi en Gérard Grisey, vooral wat de vorm en de horizontale structuur betreft. In de verticale structuur en de harmonie vinden we veeleer sporen van Xenakis en Messiaen terug. Dusapins muziek weet de luisteraar mee te slepen dankzij de vorm, de architectuur en de heldere krachtlijnen. Passion is daar een goed voorbeeld van. De partituur begint erg eenvoudig, met een lijn ‘à la Monteverdi’, een leidraad die schommelt (er is geen sprake van variaties), maar toch centraal staat en op ieder ogenblik een grote continuïteit heeft. Je hebt de indruk dat de muziek geen einde kent. Ze leeft verder in de stilte, tot je een volgende compositie van hem hoort! Stockhausen zei dat een componist in zijn hele leven uiteindelijk maar één enkel stuk schrijft; Dusapin is daar een mooi voorbeeld van. Het verklaart misschien ook zijn succes?

Hoe verliep de samenwerking voor Passion?
Aan een nieuwe compositie moeten altijd nog ‘verbeteringen’ aangebracht worden, keuzes gemaakt op het niveau van de tempi, de adempauzes voor de zangers moeten bekeken worden… Dusapin is een componist die openstaat voor zijn uitvoerders. Hij weet heel goed wat hij wilt, maar hij vertrouwt zijn vertolkers ook. Hij beseft dat we een gezamenlijk doel nastreven. Zijn muziek spreekt me aan. En ik denkt dat hetzelfde ook voor Georg Nigl en Barbara Hannigan geldt: elk van ons heeft een grote affiniteit met zijn muziek.

Wat bracht u bij de hedendaagse muziek?
In de eerste plaats nieuwsgierigheid. Wanneer je muziek studeert, bestudeer je eerst alle verschillende tijdperken. Dat zorgt ervoor dat je je eigen smaak en voorkeuren kunt ontdekken. Ik vond in hedendaagse muziek heel vaak een grotere openheid van geest terug. Na mijn studies begon ik als hoornist bij het Ensemble Modern in Frankfurt. Later heb ik me toegelegd op orkestdirectie, ook in het hedendaagse repertoire. Dat parcours bevalt me, maar ik denk dat je als muzikant in staat moet zijn om alles te spelen. Ik zou me nooit willen opsluiten in een ‘specialiteit’, zoals sommigen doen. Ik heb zin om ook andere dingen te doen, het repertoire van de Franse muziek uit de negentiende en twintigste eeuw uitspitten bijvoorbeeld, waar ik trouwens reeds mee bezig ben. Maar ik ontken niet dat het een voorrecht is om met levende componisten samen te werken.

Opgetekend door Marie Mergeay

article - 20.8.2012

 

Passion
Opera

 Drukken

La Monnaie ¦ De Munt