Carlo Rizzi

Tsjajkovski’s Eerste Pianoconcerto en Zesde Symfonie behoren ongetwijfeld tot de meest gespeelde werken van de componist. In 1889 vatte hij het plan op om een nieuwe, grootse symfonie te componeren, waarvan hij zei dat het programma enigmatisch moest blijven. Het werd zijn laatste symfonie, met een kenmerkende finale in de vorm van een Adagio lamentoso. Of Tsjajkovski hier zijn eigen einde reeds voorvoelde kan niemand zeggen, maar zoals zijn vroegere symfonieën is de Zesde Symfonie inderdaad nauw verbonden met zijn gevoelswereld. Het Eerste Pianoconcerto, begonnen in 1874, weerspiegelt zijn opvatting van de concertante muziek als krachtmeting tussen orkest en solist, die hij als gelijkwaardig beschouwt. Ondanks zijn onafgebroken populariteit heeft dit concerto niets aan kracht en frisheid ingeboet, wat zeker zal blijken uit deze uitvoering met Elisabeth Leonskaja, bij leven reeds een legende.