Mozarts laatste drie symfonieën, die hij kort na elkaar componeerde in de zomer van 1788, roepen nog steeds veel vragen op. Eigenlijk weet men heel weinig over hun ontstaan, waarom Mozart ze samen componeerde, en voor welke gelegenheid hij ze schreef. Zit er een onderlinge samenhang in, ligt er een verborgen programma aan de basis, is er een geheim verband tussen de tonaliteiten Es-Dur, g-moll, C-Dur...? Wat men wel weet, is dat ze Mozarts testament op het vlak van de symfonie vormen, dat ze door hun grote interne samenhang de grenzen van het genre in hun tijd verlegd hebben en dat ze stuk voor stuk tot de grootste meesterwerken van de orkestliteratuur behoren. Een enorme uitdaging voor dirigent en orkest om ze samen in één programma uit te voeren.