Fr  |  Nl  |  En

MyMM




Newsletter

Voornaam
Naam
E-mailadres

Opera

Filtreren op media: 

Op de vooravond van de vijftigste verjaardag van zijn overlijden, brengt de Munt Francis Poulenc voor het voetlicht. Jong talent brengt een schitterend eerbetoon aan deze Franse componist door in een regie van Ted Huffman diens eerste opera Les Mamelles de Tirésias uit te voeren in Benjamin Brittens bewerking voor twee piano’s. Vier jonge zangers uit deze productie – Julie Mossay, Aoife Miskelly, Jean-Jacques L’Anthoën en Timothy McDevitt – praten met ons over dit vreemde, surrealistische werk waarvan de onweerstaanbare poëtische waanzin ons blijft verwonderen en ontroeren….

Les Mamelles de Tirésias werd afgelopen zomer gecreëerd tijdens het Festival d’Aix-en-Provence, in het kader van de eerste juni-editie van dat festival, en vormde ook het culminatiepunt van een aan Francis Poulenc gewijde ‘zangresidentie’ van de Académie européenne de musique. Wat onthouden jullie van dit avontuur?

Aoife Miskelly: Dat de groepsgeest absoluut bijzonder was. We vormden een hecht team en aangezien deze compositie van Poulenc een ensemble-opera is, was het geweldig om je er volledig in onder te dompelen, niet enkel in het werk op zich maar ook in de sfeer.
Julie Mossay: Ik heb zoveel heimwee! Het was een totaalervaring: inspirerende muziek vol verrassingen, talentvolle partners met een grote creativiteit en een niet-aflatende energie... Maar zelden beleef je zo'n cocktail. Het was zeer verrijkend en motiverend.
Jean-Jacques L’Anthoën: Wat ik er vooral van meedraag, is de goede verstandhouding tussen al wie bij deze productie betrokken was, de werklust en de wil om zichzelf te overtreffen ondanks de twijfels, de vermoeidheid en de moeilijkheidsgraad van het stuk op vocaal vlak en inzake de regie.
Timothy McDevitt: Het is een ervaring die ik nooit zal vergeten! Als Engelstalige was het een grote uitdaging én een groot voorrecht om de rol van echtgenoot in Frankrijk te mogen vertolken. De tekst is zeer moeilijk om te zingen, maar ik had het geluk te kunnen terugvallen op de steun, het advies en het professionalisme van iedereen.

Wat zijn de meest originele aspecten van dit werk van Francis Poulenc?

J.-J.L.: Het stuk geeft een moderne maatschappij weer waarin de vrouw meer rechten opeist en de plaats van de man tracht in te nemen. En omdat de vrouw man wordt, wordt de man vrouw. Achter dit sprookjesachtige, verzonnen aspect van het verhaal schuilt een belangrijk en wezenlijk onderwerp: de rechten van de vrouw en haar ontplooiing in een mannenmaatschappij. Poulenc componeert een poëtisch werk, grappig en vol fantasie, waarin komische en verzonnen personages ertoe bijdragen om dit werk ludiek en charmant te maken, maar achter deze lichtvoetigheid zit de noodzaak verborgen om ‘kinderen te produceren’ en de maatschappij herop te bouwen na een verwoestende oorlog.
J.M.: Dit surrealistische werk heeft het over alledaagse dingen, maar dan wel met een dubbele, zelfs driedubbele bodem! De schriftuur is vrij atletisch, alle vocale mogelijkheden worden verkend. Maar het meest opmerkelijke aan dit werk is onmiskenbaar de tekst. Vrij uitzonderlijk is het feit dat het publiek soms rechtstreeks wordt aangesproken. Er komt een echte dialoog tot stand en dat zorgt voor een zekere moderniteit. De toeschouwer wordt getuige van het verhaal.

Laten we het hebben over jullie rollen... Kunnen jullie ons jullie personages kort voorstellen?

J.M.:Ik ben Thérèse die beslist zich te ontdoen van haar borsten om man te worden. Ze wil de deuren openen naar een grenzeloze toekomst en vooral niet meer verplicht zijn om kinderen te baren. Ze zit vol energie, is een beetje hysterisch, intelligent, creatief, verrassend en verliefd. Ik hou erg veel van dit personage.
A.M.: Het is een sterke vrouw die gelooft dat ze haar rol in de samenleving kan veranderen door zich als man te kleden en te doen wat ze maar wil. Ze houdt haar eigen man voor de gek door hem te doen geloven dat ze werkelijk een man is geworden nadat ze hem vertelde dat ze hem verliet omdat ze ziek werd van diens machogedrag jegens haar.
J.-J.L.: De man is een kleurrijk personage, voorbijgesneld door de gebeurtenissen, voorbijgesneld door zijn echtgenote... Hij put al snel voordeel uit deze situatie door poen te scheppen met zijn kinderen! Hij is geslepen, sentimenteel en ijdel!
T.McD.: Ik heb de indruk dat de man een zekere vorm van feminisme voorstelt. Hij plaatst vraagtekens bij de mogelijkheden van een individu – man of vrouw – om tegelijk een privéleven én een carrière uit te bouwen. Dit idee moet wel zeer bizar geweest zijn in Poulencs tijd! Dat zulke vooruitstrevende ideeën in dit werk voorkomen, blijft me verbazen. De man ziet zich voor uitdagingen geplaatst, kiest ervoor om de commentaar te aanhoren en slaagt er aldus in de situatie recht te trekken.

Deze productie laat jong talent aan bod komen, van de zangers via het artistieke team tot en met de regisseur Ted Huffman…

T.McD.: Ze vormt zeker een bijzondere ervaring en een buitenkans voor jonge kunstenaars! We dromen allemaal van zo’n artistiek avontuur in een zo idyllische plek als Aix en met een herneming in een belangrijke schouwburg als de Munt. Bij de start van een carrière vertolk je vaak een rol slechts eenmaal, om die vele jaren later of misschien zelfs nooit meer te hernemen. Hier hebben we de mogelijkheid om onze personages uit te werken en ze meermaals uit te voeren gedurende een langere periode.
J.-J.L.: En de jeugdige cast geeft ook een levendige kleur aan het werk van Poulenc. Het is ook dankzij deze jeugdigheid dat de banden tijdens de repetities zo hecht werden. Ik ben er van overtuigd dat deze goede verstandhouding tussen de betrokken kunstenaars uiteindelijk ook voelbaar is op het podium.

Wat vinden jullie van dergelijke academies die jonge kunstenaars promoten? Vormen die echt een springplank om een carrière te lanceren?

J.-J.L.: Om een carrière te beginnen zijn de startplaatsen inderdaad schaars... Het doet deugd mensen te zien en te ontmoeten die vertrouwen stellen in jonge kunstenaars, want men moet kansen krijgen om zich te bewijzen.
A.M.: Het is ook belangrijk dat casting directors en artistieke raadgevers de kans krijgen om de mogelijkheden van jonge zangers naar waarde te schatten. In dat opzicht zijn zulke academies onontbeerlijk.
T.McD.: Academies bieden unieke ervaringen. Ik denk dat al mijn collega’s zullen beamen dat het werken in deze academies lijkt op echte professionele repetities.
J.M.: De overstap van het conservatorium naar een echte carrière is moeilijk, er zijn maar weinig mogelijkheden om echt te proeven van het leven als zanger. In dit soort van academieproducties kan je groeien. Je wordt aangespoord om het beste van jezelf te geven, en dan is er ook nog het publiek dat op je wacht. Bovendien krijg je hier ook de mogelijkheden om hoofdrollen te zingen, wat belangrijk is. Vandaag is het immers zeer moeilijk de ladder te beklimmen en te groeien.

Hoe kijken jullie aan tegen deze herneming in de Munt ?

J.M.: Ik kan haast niet wachten! Ik hou bijzonder veel van dit huis. Ik had al eerder de gelegenheid hier te zingen en ik was toen ook al onder de indruk van ieders bereidheid om er voor te zorgen dat een voorstelling een echt succes wordt. In Aix knoopten we nauwe banden aan met elkaar en we staan dan ook allemaal te trappelen om elkaar terug te zien.
T.McD.: Leve januari! We moeten dan wel deze veeleisende regie opnieuw bewerken, maar met wat voor een positieve energie!
J.-J.L.: Deze compositie heeft de afgelopen maanden in ons kunnen rijpen. Uiteraard blijft je voor elke voorstelling stress voelen als je een hoofdrol moet vertolken in een zo belangrijk operahuis als de Munt!
A.M.: Voor Ted Huffman en choreograaf Zack Winokur wordt het na Aldeburgh en Aix de derde maal dat ze aan deze productie werken. Ik ben benieuwd om te zien wat we nog kunnen toevoegen aan deze waanzinnige, wonderbaarlijke opera!

Opgetekend door Marie Goffette

article - 20.12.2013

 

Les Mamelles de Tirésias
Opera

 Drukken

La Monnaie ¦ De Munt
culturele
black-out