In 1908 componeerde Maurice Ravel Gaspard de la nuit, een driedelig pianowerk geïnspireerd door evenveel gedichten uit de gelijknamige bundel van Aloysius Bertrand. De macabere sfeer van de poëzie en de muziek loopt als een rode draad door dit programma in het teken van de nacht. Ook Alban Berg schetst in zijn Vier Lieder op. 2 op teksten van Hebbel en Mommert een onthutsend en donker beeld van het onderbewustzijn en van de ‘condition humaine’. Franz Schubert houdt van de nacht, omdat ze hem de gelegenheid biedt om te dromen van een mooie, maar onbestaande realiteit. Tegelijk is de nacht ook de angstaanjagende incarnatie van de dood in liederen als Erlkönig en Fahrt zum Hades. Erg vrolijk en onbevangen daarentegen zijn de vijf kinderliederen uit Benjamin Brittens A Charm of Lullabies. Nachtuilen van dienst in dit programma zijn de Nederlandse mezzo Christianne Stotijn en pianist Inon Barnatan.